Ad Spectatores: prywatny teatr we Wrocławiu

W skrócie
Ad Spectatores to teatr prywatny z Wrocławia, w którym aktorzy grają tuż przy widzach, a czasem wśród nich. Warto przyjść na spektakl bez bariery między sceną a salą, w nietypowych miejscach: pod dworcem, w Browarze Mieszczańskim, a w przeszłości także w pociągu.
Sceny i styl gry
Teatr ma trzy stałe sceny. Jedna działa w Browarze Mieszczańskim przy ul. Hubskiej. Dwie pozostałe są na Dworcu Głównym PKP: kameralna w podziemiach i druga we wschodnim skrzydle budynku. Zespół grał też na płynącym statku i w samochodach jeżdżących po mieście.
Nazwa mówi o programie: „ad spectatores” znaczy z grubsza „do widzów”. Akcja przenosi się między krzesła, a widz ma czuć, że dzieje się obok niego, nie za niewidzialną szybą. Teatr obiecuje rozrywkę, udział w przedstawieniu i rozmowę o nim oraz życzliwe przyjęcie, czyli teatr dla każdego.
Historia
Pierwszy spektakl zagrano w marcu 1997 r. Formalnie teatr istnieje od 27 października 2000 r., gdy zarejestrował go sąd gospodarczy. Zespół tworzyli wtedy jeszcze studenci pierwszego i drugiego roku wrocławskiej szkoły teatralnej.
Zespół przekracza dziś 20 osób. Mają dyplomy szkół aktorskich we Wrocławiu, Krakowie i Łodzi, ale też wrocławskiej ASP i Politechniki oraz warszawskiej Akademii Teatralnej. W spektaklach zdarza się też grać aktorom z wrocławskich teatrów Współczesnego i Polskiego. Według Wikipedii teatr daje do 150 przedstawień rocznie, w tym 5 do 6 premier.
Spektakle pokazywano w Moskwie, Berlinie i Bratysławie. Na własnych scenach teatr gościł artystów z Moskwy, Berlina, Fryburga i Nowego Jorku. Budżet opiera się głównie na dotacji gminy Wrocław, a uzupełniają go sponsorzy, fundacje i wpływy ze statutowej działalności.
Bilety, godziny, dojazd
Ceny biletów, godziny spektakli i repertuar podaje teatr na swojej stronie internetowej. Przed wyjściem sprawdź tam, na której scenie gra wybrany spektakl. Scena w Browarze Mieszczańskim działa tylko od wiosny do jesieni, więc poza sezonem zostają przedstawienia na Dworcu Głównym.
Fot. Szczurinio1, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons